Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Στόχος...Δράση.. Ικανοποίηση.

Δράση είναι η ζωηρή αλληλουχία γεγονότων σε αφήγημα ή θεατρικό έργο, η οποία κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, θεατή, ακροατή ή απλά δράση είναι η εκδήλωση μιας φυσικής δύναμής. 
Τι είναι όμως δρω στην καθημερινή ζωή;  Αφήνω πίσω τα αρνητικά συναισθήματα που με οδηγούν σε αδιέξοδα και βάζω στόχους. Κατακερματίζω το στόχο σε βαθμίδες δηλαδή θέλω να απαλλαχθώ από το περιττό σωματικό βάρος. Ο στόχος είναι να λεπτύνω κατά 43 κιλά. Οφείλω να φροντίσω τη διατροφή μου και να εντάξω την άσκηση στη ζωή μου. Ξεκινώ με ένα στόχο να ελαφρύνω το σώμα μου κατά 4 κιλά το μήνα & να περπατάω 3 φορές την εβδομάδα για 30 λεπτά. Επιπλέον να βγάλω από την διατροφή μου ότι μου προκαλεί βάρος(μακαρόνια) και άσχημη διάθεση και να εντάξω ότι μου δίνει επιπλέον ενέργεια και διαύγεια (σαλάτες & φρούτα)
Σε 15 μέρες από σήμερα με παρατηρώ να εντοπίζω εάν έπιασα το στόχο μου. Αν όχι τι καλύτερο μπορώ να κάνω για να το βελτιώσω ή να τον τροποποιήσω για να μου ταιριάζει καλύτερα η δράση μου.  
Το παραπάνω αποτελεί ένα παράδειγμα του μπαίνω σε δράση με στόχο την εξέλιξη &  την βελτίωση μου, έτσι ώστε να νιώθω καλά για μένα να είμαι στο παρόν μου και να μην δημιουργώ σενάρια που με καθηλώνουν και με ακινητοποιούν. 
Εργαλείο στο ταξίδι της επίτευξης του εκάστοτε στόχου είναι η εσωτερική ισορροπία. Δανείζομαι τα λόγια του Don Miguel Ruiz  μέσα από το βιβλίο του Η φωνή της γνώσης όπου αναφέρει τις Τέσσερις συμφωνίες
Πρώτη συμφωνία να είμαστε άμεμπτοι με το λόγο μας. Ότι λέμε το κάνουμε και ότι κάνουμε το λέμε. Προσέχουμε τι λέμε και πότε για να βλάψουμε τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους. Όταν υπάρχει θυμός θλίψη και ζήλια ο λόγος μας δεν είναι άμεμπτος ενώ όταν βιώνουμε ικανοποίηση και εσωτερική ηρεμία τότε είναι.  
Η δεύτερη συμφωνία, να μην παίρνουμε τίποτε προσωπικά, μας βοηθά να σπάσουμε πολλές συμφωνίες που κάναμε με διάφορα ψέματα και τα πιστέψαμε. 'Όταν παίρνουμε προσωπικά τα πράγματα, αντιδράμε και αισθανόμαστε πληγωμένοι κι αυτό δημιουργεί συναισθηματικό δηλητήριο. Μετά θέλουμε εκδίκηση, να πάρουμε το αίμα μας πίσω, κι έτσι χρησιμοποιούμε τον λόγο ενάντια σε άλλους ανθρώπους.
Η τρίτη συμφωνία, να μην κάνουμε υποθέσεις, είναι το εισιτήριο στην προσωπική μας ελευθερία. Τι συμβαίνει όταν υποθέτουμε; Ο παραμυθάς κατασκευάζει ένα παραμύθι, εμείς το πιστεύουμε και αποτυγχάνουμε να κάνουμε ερωτήσεις που θα έριχναν λίγο φως στην αλήθεια.Δημιουργούμε τόσα πολλά προβλήματα επειδή κάνουμε υποθέσεις και πιστεύουμε ότι είναι αληθινές. Σχεδόν όλες οι συγκρούσεις μας βασίζονται σε αυτές.  Επίγνωση σημαίνει να βλέπουμε τι είναι αλήθεια, να βλέπουμε το -κάθε τι όπως είναι, όχι όπως θέλουμε να είναι, προκειμένου να δικαιολογήσουμε αυτό που ήδη πιστεύουμε. 
Η τέταρτη συμφωνία είναι να κάνουμε πάντα το καλύτερο που μπορούμε. Όταν κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, τότε δεν δίνουμε ευκαιρία στη φωνή της γνώσης να μας δικάσει. Αν δεν μας δικάσει η φωνή, τότε δεν χρειάζεται να αισθανόμαστε ένοχοι ή να τιμωρούμε τον εαυτό μας. Όταν κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, είμαστε παραγωγικοί και αυτό σημαίνει ότι θα μπούμε σε δράση. Κάνοντας το καλύτερο που μπορούμε, αναλαμβάνουμε δράση και κάνουμε αυτό που αγαπάμε να κάνουμε, επειδή αυτή η δραστηριότητα μας κάνει ευτυχισμένους. Το κάνουμε επειδή θέλουμε να το κάνουμε και όχι επειδή πρέπει να το κάνουμε.
Βάζουμε έναν στόχο και τον σημαδεύμαι 100%, χωρίς προσκόλληση στην κατάκτηση του. Δεν γνωρίζουμε αν θα φτάσουμε τον στόχο μας και δεν μας ενδιαφέρει αν θα το κάνουμε. Προσπαθούμε να τον πετύχουμε και όταν τα καταφέρουμε είναι υπέροχο, αλλά και αν δεν φτάσουμε τον στόχο και αυτό είναι υπέροχο επίσης. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είμαστε ολοκληρωμένοι, επειδή η αγάπη σε κίνηση είναι ένα υπέροχο πράγμα. Το να μπαίνουμε σε δράση είναι μια έκφραση του εαυτού μας, είναι η έκφραση του πνεύματος και είναι δική μας δημιουργία.
Επιπρόσθετα όπως αναφέρει και ο αγαπημένος μου Χόρχε Μπουκάι:
Αν νιώσω θλίψη θα τραγουδήσω..
Αν νιώσω λύπη θα γελάσω..
Αν νιώσω άρρωστος θα διπλασιάσω την προσπάθεια μου..
Αν νιώσω φόβο θα προχωρήσω δυναμικά μπροστά..
Αν νιώσω υποδεέστερος θα φορέσω καινούργια ρούχα..
Αν νιώσω αβεβαιότητα θα υψώσω τη φωνή μου..
Αν νιώσω φτωχός θα σκεφτώ την ευημερία που έρχεται..
Αν νιώσω ελλιπής θα θυμηθώ παλιές μου επιτυχίες..
Αν νιώσω ασήμαντος θα θυμηθώ τους στόχους μου..
Όταν θα χαίρομαι με τις μέρες της επιτυχίας μου..
θα θυμάμαι και τις μέρες ντροπής μου.
Όταν θα νιώθω γεμάτος δύναμη..
θα προσπαθώ να σταματήσω τον άνεμο..
Όταν θα έχω πολλά πλούτη..
θα θυμάμαι τα στόματα που πεινούν..
Όταν θα νιώθω μεγάλη υπερηφάνεια..
θα θυμάμαι τις στιγμές αδυναμίας μου..
Όταν θα αισθάνομαι ότι τα χαρίσματά μου δεν βρίσκουν ταίρι..
θα κοιτάζω τα άστρα!

Με πολύ Αγάπη
Εβίτα 

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Ωριμότητα είναι να μαθαίνεις να ξεπερνάς.



Εδώ και αρκετά χρόνια με απασχολεί ο θάνατός των δικών μου ανθρώπων.  Είναι κάτι που με φοβίζει και μου προκαλεί ένα είδος ταραχής και θύμου. Όταν το σκέφτομαι γρήγορα, γρήγορα, το θάβω κάτω από το χαλάκι για να μη το πολυσκεφτώ, φοβηθώ και μετά σωματοποιηθεί. Έφτασε όμως η ώρα να το πιάσω στα χέρια μου. 


Αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι, τη στιγμή που θέλω να κρατήσω κάποιον ή κάτι «για πάντα» κοντά μου, είναι ΓΙΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΟΦΕΛΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ και αφορά καθαρά το εγωιστικό κομμάτι του είναι μου. Αυτό το εγωιστικό κομμάτι φοβάται και έχει πολλές ανασφάλειες. Σε αντίθεση με το συμπονετικό ον που εύχεται μόνο ευτυχία και αγάπη στους άλλους με αποδέσμευση και αποταύτιση. Μερικές φορές η ευτυχία και η αγάπη για τους άλλους είναι να τους αφήσω να πορευθούν. Αυτό για μένα είναι διαδικασία πένθους.

Όπως λέει και ο Αγαπημένος Χόρχε Μπουκάι:
«Το πένθος είναι απαραίτητο για τη διαδικασία της προσωπικής ανάπτυξης. Οι απώλειες είναι αναγκαίες για την κατάκτηση της ωριμότητας και αυτή με τη σειρά της θα μας βοηθήσει στην πορεία μας. Ωριμότητα είναι να μαθαίνεις να ξεπερνάς. Όσο περισσότερο μαθαίνω να ξεπερνώ καταστάσεις, πρόσωπα και πράγματα, τόσο ευκολότερη γίνεται η προσωπική ανάπτυξη. 

Όσο περισσότερο αναπτύσσομαι, τόσο μικρότερη η στενοχώρια για αυτά που χάνω. Όσο λιγότερο μου ραγίζει την καρδία αυτό που δεν υπάρχει πια, τόσο καλύτερα θα πορευτώ στον δόμο που ακολουθεί. Ωριμάζοντας, ανακαλύπτω ότι με δική μου απόφαση και με πόνο ψυχής αφήνω κάτι πίσω δημιουργώντας χώρο για το καινούργιο που επιθυμώ.» 
Βεβαία ένα είναι 
σίγουρο όσο και νοητικά και συναισθηματικά προετοιμασμένος και να είσαι το βιωματικό κομμάτι είναι μοναδικό για τον καθένα μας.



«Δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ ν’ αλλάξω˙ το κουράγιο ν’ αλλάζω τα πράγματα που μπορώ˙ και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά»



Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Χαρά και πως να την δημιουργήσω.

Μιλούσα με την φίλη μου που είμαστε συνοδοιπόροι στην πνευματική αναζήτηση και της έλεγα το πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζεις από που έρχεσαι.  Αυτό που εννοούσα ήταν να αναγνωρίζεις ότι η συμπεριφορές σου είναι αποτέλεσμα της ανατροφής σου. Εγώ για παράδειγμα γεννήθηκα σε μια οικογένεια που τα πράγματα όφειλαν να γίνουν "τώρα" και αμέσως.  Ετσί στην ζωή μου θέλω άμεσα αποτελέσματα και όταν έχει να κάνει με υπομονή δεν το διαχειρίζομαι με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Από την άλλη η φιλενάδα μου έχει το χάρισμα της υπομονής και αυτό που μου λεει συχνά πικνά είναι το "βούτα τα λόγια σου στο μυαλό σου πριν μιλήσεις" και "δες το λίγο πιο μετά".
Όμως υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις για το θέμα. Ποιο είναι το θέμα;;;; Η Χαρά και πως την δημιουργούμε.

Η Χαρά δεν είναι καμία πριγκίπισα του παραμυθιού είναι η προσωπική μας ικανοποίηση που απορρέει από την ενδοσκόπηση και την παρατήρηση του εαυτού μας.  Τι λέει ο ποιητής εδώ... Λοιπόν απλά, αποφασίζω οτι φέτος θα είναι μια χρονιά αφιερωμένη στην προσωπική περιποίηση και επικοινωνία και το αγκάλιασμα όλων των προσωπικών μου αναγκών. Μέσα σε αυτές είναι το να αισθάνομαι ασφαλής για το περιβάλλον μου και να το κάνω αγαπητικό και γεμάτο έμπνευση και δημιουργία.  Πως θα γίνει αυτό.  Έχω εντοπίσει τι με κάνει να νιώθω καλά. Απλά το εφαρμόζω και προχωραω με εξαιρετικά αποτελεσματα για μένα και όταν προσέχω εμένα, όλα στο σΥμπαν μου είναι "Υπέροχα"!!!

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Γυναίκα (Λαμβάνω και Δίνω)

Έχω Θυμό... ναι έχω θυμό (ζεστό συναίσθημα- φουντώνεις αμέσως) γιατί δεν μπορώ να επικοινωνήσω όπως επιθυμώ.  Πως επιθυμώ;;...σε όλα τα επίπεδα πνευματικό- συναισθηματικό-υλικό.  Πως μπορώ να αφήσω έξω ένα από αυτά θα είναι σαν να αρνούμαι την φύση μου.

Ζωγραφίζοντας τη Γυναίκα 
Είμαι γυναίκα με τα όλα μου, αγαπώ το σώμα(υλικό) αυτό που με προσδιορίζει ως γυναίκα το στήθος τα γεννητικά όργανα που θρέφουν και φέρνουν σε τέτοια επαφή και ανταλλαγή με το άλλο φύλο, τα πόδια μου , χέρια μου , πρόσωπο μου , τα μαλλιά μου, το δέρμα μου τα κοκάλα μου, τα όργανα μου και  όλο τον υλικό φορέα μου.  Με αυτό ήρθα στο κόσμο, "Το σώμα είναι η συμβολή της γαίας και οφείλω να το σεβαστώ".  Θέλω να έχω επαφή με το σώμα μου για να ακούσω το σώμα μου οφείλω να είμαι σε κατάσταση που μπορώ να λάβω  μηνύματα- πληροφορίες από αυτό.

Η γυναικεία φύση συμπεριλαμβάνει έκφραση συναισθήματός και ναι το αναγνωρίζω το συναίσθημα μου και αρχίζω να το αντιλαμβάνομαι και βλέπω τι ρόλο παίζει.  Υπάρχουν θερμά συναισθήματα όπως θυμός, ντροπή, προδοσία και κρύα συναισθηματα όπως φόβος σε όλες τις μορφές του, η θλίψη.  Βέβαια υπάρχουν και θετικά συναισθήματα όπως αγάπη, ευγνωμοσύνη, χαρά, ελπίδα κ.α τα οποία μας γεμίζουν με μια γλυκιά ήρεμη ενέργεια όταν τα λαμβάνουμε.

Μεγάλωσα με την πεποίθηση ότι η γυναίκα είναι για να προσφέρει και να δίνει (σπίτι- παιδιά-εργασία) και αυτό θα ΠΡΕΠΕΙ να την κάνει ευτυχισμένη γιατί αυτό είναι ο ρόλος της μάνας- συζύγου- φίλης- εργαζόμενης-....... λοιπόν......
δεν τον αποδέχομαι θέλω να μάθω να λαμβάνω επίσης...
Ισορροπία του Δίνω και Λαμβάνω 

Το να δίνεις συνέχεια σε εξουθενώνει. Θέλω να έχω ισορροπία. Πως είναι όμως να λαμβάνεις πότε το κάνω;;;
Το κάνω όταν ακούω, γεύομαι, μυρίζω, παρατηρώ, χαλαρώνω, αγκαλιάζω, συλλογίζομαι, διαλογίζομαι, αποδέχομαι, προσελκύω, εκτιμώ, υποδέχομαι και απλά είμαι!!! Όταν λαμβάνω νιώθω ηρεμία, είμαι υπομονετική, ευγνώμων, ηθική, αποτελεσματική, ελκυστική... Τι ωραία κατάσταση για να ΕΙΜΑΙ!!!!

Γυναίκα
 Γεμίζεις και μετά δίνεις από το περίσσευμα σου και εκεί βγάζεις μια ισχύ που μόνο η γυναικεία φύση διαθέτει.

Τι ώραιο να είσαι γυναίκα!!!!

Είμαι ευγνώμων στο σύμπαν!!!!







Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Το προσωρίνο υποκλίνεται στο αιώνιο.

Το στρες αποτελούσε μεγάλο κομμάτι στην ζωή μου. Δεν είναι όμως οι στρεσογόνοι παράγοντες που με έκαναν να χάνω την ισορροπία μου, αν και είναι πολύ εύκολο να μπούμε στο παιχνίδι να κατηγορούμε τους άλλους, εξωτερικές συνθήκες, ή τον εαυτό μου, τις εσωτερικές διεργασίες του μυαλού μου, για την α-σθένεια μου, την απογοήτευση και τη δυσαρμονία μας.

Αυτό που παρατηρούσα ήταν η προσκόλληση μου και η τάση που είχα να κρατιέμαι σε αυτά που με κλειδώνουν ή αλλιώς με στρεσάρουν.

Η κλασική προσέγγιση ήταν πρώτα να μη αναγνωρίζω την πραγματική φύση του γεγονότος (πάντα η φούσκα στην αρχή είναι μεγάλη σας αερόστατο) και δεύτερον ήταν με το να αντιστέκομαι να παλεύω να κατηγορώ και πάντα προσπαθώντας να πιέσω την πραγματικότητα, που δεν μου αρέσει, σε μια κατεύθυνση που θεωρούσα ικανοποιητική, ασφαλής, και ευχάριστη για εμένα.  Βέβαια δεν έχει προηγηθεί αναγνώριση της βαθύτερης δομής του τι συμβαίνει (ζούμε πανικός τώρα... τρέχουμε) και τι επιλογές είχα.
 
Εδώ  έρχεται τώρα όμορφα και ωραία η συνειδητοποίηση ότι οκ με το να είσαι πνευματικό ον σε αναζήτηση δεν σημαίνει οτι δεν είσαι και ανθρώπινο ον. Η πνευματικότητα δεν εξαφανίζει τον πόνο την α-σθένεια και το στρες απλά τα μειώνει σε ένταση. Ο πόνος μας ενημερώνει οτι είμαστε ανθρώπινα όντα.  Ο πόνος αποτελεί όχημα εξέλιξης μας κάνει καλύτερους. Η αντιμετώπιση των ανθρώπινων προκλήσεων-προσκλησεων δεν μας κάνουν λιγότερο η περισσότερο "πνευματικούς" απλά σημαίνει οτι βιώνουμε πράγματα όπως όλοι οι υπόλοιποι ανθρώποι στο πλανήτη γη.

Συνειδητοποίηση ότι η πνευματικότητα δεν είναι να κάνεις τη ζωή να "Λυγίζει" στις
προσωπικές μου επιθυμίες (αν και το έχω δει να γίνεται!!) αλλά το κλειδί για μένα είναι να έχω την ευλυγισία να "λυγιζω" εγώ στη ζωή, ή όπως το λεει και ο Ιωάννης "Το προσωρινό να υποκλίνεται στο αιώνιο".

Μετά από πολύ προσωπική εργασία παρατηρώ τον εαυτό μου να μην έχει έντονα πια συναισθήματα για πράγματα καθημερινής φύσεως. Μάλλον ακολουθώ την συμβουλή από το χωριό μου "Go with the flow" αλλά όταν με πιάνει πια ξέρω να το χειριστώ καταλλήλως.!!!

Η πληροφορία είναι πολύ σημαντική αλλά όταν συμβαδίζει με βίωμα γίνεται ΓΝΩΣΗ και η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ!!!

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Να θυμάσαι τον ένοικο.

Ένα υπέροχο κείμενο από το βιβλίο του OSHO ΣΩΜΑ-ΝΟΥΣ σε Τέλεια Αρμονία.


"Ο άνθρώπος είναι μέσα στο σώμα, αλλά δεν είναι το σώμα.  Το σώμα είναι όμορφο, το σώμα πρέπει να αγαπιέται και να είναι αντικείμενο σεβασμού.  Αλλά πρέπει να μην ξεχνάμε ότι δεν ταυτιζόμαστε με αυτό, είμαστε ένοικοι στο σώμα.

Το σώμα είναι ένας νάος: είναι ένας οικοδεσπότης για σένα, αλλά δεν είσαι μέρος του.  Το σώμα είναι η συμβολή της γής, εσύ έρχεσαι από τον ουρανό.  Σε σένα, όπως σε κάθε ενσαρκωμένο πλάσμα, ο ουρανός και η γή συναντώνται: είναι μια ερωτική σχέση γης και ουρανού.

Τη στιγμή που πεθαίνεις, τίποτα δεν πεθαίνει. Έτσι φαίνεται πως γίνεται στους άλλους απ' έξω.  Το σώμα αποσύρεται στη γή για να ξεκουραστεί λίγο και η ψυχή επανέρχεται στον ουρανό για να ξεκουραστεί λίγο.  Ξανά και ξανά θα πραγματοποιείται η συνάντηση  με εκατομμύρια μορφές το παιχνίδι θα συνεχίζεται.  Είναι ένα αιώνιο γεγονός.

Μπορεί όμως κάποιος να ταυτιστεί υπερβολικά με το σώμα.  Αυτό δημιουργεί δυστυχία.  Αν κάποιος αρχίζει να νιώθει "εγώ είμαι το σώμα", τότε η ζωή βαραίνει πολύ.  Τότε μικρά πράγματα γίνονται ενοχλήτικα, μικροί πόνοι είναι υπερβολικοί: ένα μικρό χτύπημα μόνο και ο άλλος ταράζεται και αποπροσανατολίζεται.

Χρειάζεται μια μικρή απόσταση ανάμεσα σε σένα και το σώμα σου.  Αυτή η απόσταση δημιουργείται  με το να έχεις επίγνωση του ότι "δεν είμαι το σώμα, δεν μπορεί να είμαι το σώμα.  Το αντιλαμβανόμαι, οπότε είναι αντικείμενο της συνηδειτότητάς μου και οτιδήποτε είναι αντικείμενο της συνειδητότητας μου δεν μπορεί να είναι η συνείδηση μου.  Η συνείδηση  παρακολουθεί , είναι παρατηρητής, και οτιδήποτε παρακολουθείτε είναι χωριστό.

Καθώς αυτή η εμπειρία βαθαίνει μέσα σου, οι δυστυχίες αρχίζουν να εξαφανίζονται και να εξατμίζονται.  Τότε, ο πόνος και η απόλαυση είναι σχεδόν παρόμοια, τότε η επιτυχία και η αποτυχία είναι το ίδιο, τότε η ζωή και ο θάνατος δεν είναι διαφορετικά.  Τότε το άτομο δεν έχει επιλογή, ζει σε μια αβίαστη απουσία επιλόγων. Σε αυτή την αβίαστη απουσιά επιλογών κατέρχεται ο Θεος.  Αυτό αναζητούν όλες οι θρησκείες, αυτή την αβίαστη απουσία επιλογών.  Στήν Ινδία το ονομάζουμε σαμάντι στην Ιαπωνία το ονομάζουμε σατόρι και οι Χριστιανοί μυστικιστές το έχουν ονομάσει έκσταση.

Η λέξη "έκσταση" είναι πολύ σημαντική.  Σημαίνει ότι "εξ-ίστασαι", στέκεσαι εκτός.  Το να στέκεσαι έξω από το ίδιο σου το σώμα, το να γνωρίζεις ότι είσαι ξέχωρος, αυτό είναι το νόημα της έκστασης.  Και τη στιγμή που συμβαίνει είναι μέρος και πάλι του χαμένου παράδεισου, ο παράδεισος ξανακερδίζεται .

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

Ότι δίνεις είναι πραγματικά δικό σου.

Σκεφτόμουν εάν είχα ποτέ την ελευθερία στην ζωή μου να πω πραγματικά αυτό που αισθανόμουν.  Μοιραζόμουν ποτέ τις σκέψεις μου τις ιδέες μου ή απλά περίμενα να προβάλουν οι άλλοι τις ιδέες τους για το τι είμαι εγώ, τι μπορώ να κάνω και  να βιώσω.  Μπορεί να ήταν/είναι  πιο εύκολο για μένα να προσπαθώ να ανταποκριθώ στις προσδοκίες των άλλων και να αποφύγω την σύγκρουση.  Μπορεί και να πίστευα/ω ότι κάνω και τον άλλο ευχαριστημένο και ταυτόχρονα γίνομαι και αρεστή,  με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.  Με τι κόστος όμως;;;

Τα δικά μου αυθεντικά κομμάτια που είναι;  Είχα προσδοκία για το τι θα πρέπει να με κάνει ευτυχισμένη, σταθερότητα, ασφάλεια ,αρμόνια, αποδοχή, αγάπη.  Πως όμως να ψάχνω να τα βρω όλα αυτά εκτός από εμένα όταν πρωτίστως δεν τα έχω βρει μέσα μου; Κάτι λείπει ειπα.. και ξεκίνησα.

Ακολούθησα το πάθος μου, το έκανα σπούδασα ψυχολογία, ασχολήθηκα με την πνευματικότητα και είδα καθαρά ότι ζούσα σε ένα πλαίσιο οικογενειακών κανόνων και κοινωνικών ρητρών μέσα από το οποίο δεν ήξερα πως  να ακούσω τον εαυτό μου. Μεγάλωσα ντροπαλή και φοβισμένη μήπως πω την λάθος απάντηση που δεν ταίριαζε με το τι οι άλλοι μου είπαν να κάνω, να είμαι και να σκέφτομαι. Η κοινωνική μάσκα φοριέται  την στιγμή που γεννιόμαστε και ακούμε τις πρώτες μας λέξεις.  Μαθαίνουμε να ευχαριστούμε τους άλλους, να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες τους και να αποφεύγουμε τα μοιραζόμαστε τα συναισθήματα μας, το οποίο με την σειρά του γίνεται ένας δια βίου αγώνας του «είμαι αρκετά καλή;» «γνωρίζω αρκετά;» «έχω αρκετά;».  Έχω αυτήν την ανάγκη, τον πόθο να με ακούσουν για αυτή του είμαι χωρίς όρους αλλά βρίσκω τον εαυτό μου στο μονοπάτι της αγάπης με όρους( μετρώ την αγάπη σε είδος, σε χρόνο, σε λόγο κλπ) αναζητώντας την έγκριση και αναγνώριση από τους άλλους γνωρίζοντας τελικά οτι όλα αυτά είναι μέσα μου.

Έχω δυο αγαπημένες φίλες η μία είναι συνοδοιπόρος  στο ταξίδι της πνευματικής αναζήτησης και η άλλη συνοδοιπόρος στο κομμάτι της υλικής αναζήτησης. Κάποια στιγμή πριν κάποια χρόνια είχα θυμώσει με την δεύτερη φίλη μου γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει ότι υπάρχουν και αλλά πράγματα πέρα του υλικού κόσμου και προσπαθούσα να την πείσω ότι είναι λάθος να βρίσκεται μόνο εκεί. Από την άλλη γνώριζα/ω πόσο σημαντική είναι στην ζωή μου και ήθελα να την αλλάξω αλλά να μην την χάσω κιόλας. Έτσι έβραζα στο ζουμί μου.   Προσπαθούσα να την αλλάξω για να κάνω έμενα και τον εγωισμό μου χαρούμενους!!!  εκεί έπεσε το κέρμα της συνειδητοποίησης την έκρινα για αυτό που δεν είναι και δεν την αποδεχόμουν και για άλλη μια φορά έπαιζα τον ρόλο του σωτήρα και σταμάτησα.  Οι επιλογές που κάνουμε αποτελούν γνώσεις και εμπειρίες για την πορεία της ζωής μας και ο καθένας έχει 100% την ευθύνη αυτών χωρίς παρεμβολή από άλλους( ιδίως εμένα)

Όταν είσαι αγάπη, μοιράζεσαι , διδάσκεις γίνεσαι πρότυπο για μίμηση με πάθος και περιέργεια, συμπόνια και κατανόηση.

Πώς επικοινωνούμε αυθεντικά έτσι ώστε οι άλλοι να μας ακούν και να είναι ανοιχτοί σε μας; Μπορεί να βοηθήσει να χρησιμοποιήσετε αυτές τις φράσεις:

     Παρατηρώ ότι ...
     Είσαι πρόθυμος να ...
     Είμαι περίεργος για ...
     Αισθάνομαι,… εσύ τι αισθάνεσαι;
     Είσαι ανοιχτός να ακούσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου γύρω από αυτό;
     Αυτό είναι που επιθυμώ για τη σχέση μας ... εσύ τι θέλεις;
     Είσαι πρόθυμος να ακούσεις τη δική μου άποψη, ακόμα και αν δεν είναι η ίδια με τα δικά σου;
     Είμαι απογοητευμένος ή δεν είμαι εντάξει με .... γιατί αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι ...
     Νομίζω / πιστεύω ότι ... τι νομίζεις / πιστεύεις ;
     Τι ακριβώς εννοείτε με ...


Μπορεί να θέλετε να αποφύγετε ορισμένες φράσεις που έρχονται αντιμέτωποι με την κριτική και την κρίση, καθώς μπορεί να προκαλέσει και να επηρεάσει την αμυντική ικανότητα του άλλου να είναι αυθεντικός μαζί σας:

     Θα πρέπει να ...
     Ποτέ δεν ....
    Πρέπει πάντα ...
     Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις ότι ....
     Τι έπαθες;
     Γιατί ή πώς να μην μπορείτε να δείτε ότι ...
     Είμαι τόσο απογοητευμένος που ...
     Πώς μπόρεσες ...;
     Δεν σε πιστεύω ...
     Είσαι τόσο ...

Μερικές ακόμα σκέψεις για περισυλλογή.



“My soul is from elsewhere, I'm sure of that, and I intend to end up there.”
Rumi