Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Το προσωρίνο υποκλίνεται στο αιώνιο.

Το στρες αποτελούσε μεγάλο κομμάτι στην ζωή μου. Δεν είναι όμως οι στρεσογόνοι παράγοντες που με έκαναν να χάνω την ισορροπία μου, αν και είναι πολύ εύκολο να μπούμε στο παιχνίδι να κατηγορούμε τους άλλους, εξωτερικές συνθήκες, ή τον εαυτό μου, τις εσωτερικές διεργασίες του μυαλού μου, για την α-σθένεια μου, την απογοήτευση και τη δυσαρμονία μας.

Αυτό που παρατηρούσα ήταν η προσκόλληση μου και η τάση που είχα να κρατιέμαι σε αυτά που με κλειδώνουν ή αλλιώς με στρεσάρουν.

Η κλασική προσέγγιση ήταν πρώτα να μη αναγνωρίζω την πραγματική φύση του γεγονότος (πάντα η φούσκα στην αρχή είναι μεγάλη σας αερόστατο) και δεύτερον ήταν με το να αντιστέκομαι να παλεύω να κατηγορώ και πάντα προσπαθώντας να πιέσω την πραγματικότητα, που δεν μου αρέσει, σε μια κατεύθυνση που θεωρούσα ικανοποιητική, ασφαλής, και ευχάριστη για εμένα.  Βέβαια δεν έχει προηγηθεί αναγνώριση της βαθύτερης δομής του τι συμβαίνει (ζούμε πανικός τώρα... τρέχουμε) και τι επιλογές είχα.
 
Εδώ  έρχεται τώρα όμορφα και ωραία η συνειδητοποίηση ότι οκ με το να είσαι πνευματικό ον σε αναζήτηση δεν σημαίνει οτι δεν είσαι και ανθρώπινο ον. Η πνευματικότητα δεν εξαφανίζει τον πόνο την α-σθένεια και το στρες απλά τα μειώνει σε ένταση. Ο πόνος μας ενημερώνει οτι είμαστε ανθρώπινα όντα.  Ο πόνος αποτελεί όχημα εξέλιξης μας κάνει καλύτερους. Η αντιμετώπιση των ανθρώπινων προκλήσεων-προσκλησεων δεν μας κάνουν λιγότερο η περισσότερο "πνευματικούς" απλά σημαίνει οτι βιώνουμε πράγματα όπως όλοι οι υπόλοιποι ανθρώποι στο πλανήτη γη.

Συνειδητοποίηση ότι η πνευματικότητα δεν είναι να κάνεις τη ζωή να "Λυγίζει" στις
προσωπικές μου επιθυμίες (αν και το έχω δει να γίνεται!!) αλλά το κλειδί για μένα είναι να έχω την ευλυγισία να "λυγιζω" εγώ στη ζωή, ή όπως το λεει και ο Ιωάννης "Το προσωρινό να υποκλίνεται στο αιώνιο".

Μετά από πολύ προσωπική εργασία παρατηρώ τον εαυτό μου να μην έχει έντονα πια συναισθήματα για πράγματα καθημερινής φύσεως. Μάλλον ακολουθώ την συμβουλή από το χωριό μου "Go with the flow" αλλά όταν με πιάνει πια ξέρω να το χειριστώ καταλλήλως.!!!

Η πληροφορία είναι πολύ σημαντική αλλά όταν συμβαδίζει με βίωμα γίνεται ΓΝΩΣΗ και η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ!!!

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Να θυμάσαι τον ένοικο.

Ένα υπέροχο κείμενο από το βιβλίο του OSHO ΣΩΜΑ-ΝΟΥΣ σε Τέλεια Αρμονία.


"Ο άνθρώπος είναι μέσα στο σώμα, αλλά δεν είναι το σώμα.  Το σώμα είναι όμορφο, το σώμα πρέπει να αγαπιέται και να είναι αντικείμενο σεβασμού.  Αλλά πρέπει να μην ξεχνάμε ότι δεν ταυτιζόμαστε με αυτό, είμαστε ένοικοι στο σώμα.

Το σώμα είναι ένας νάος: είναι ένας οικοδεσπότης για σένα, αλλά δεν είσαι μέρος του.  Το σώμα είναι η συμβολή της γής, εσύ έρχεσαι από τον ουρανό.  Σε σένα, όπως σε κάθε ενσαρκωμένο πλάσμα, ο ουρανός και η γή συναντώνται: είναι μια ερωτική σχέση γης και ουρανού.

Τη στιγμή που πεθαίνεις, τίποτα δεν πεθαίνει. Έτσι φαίνεται πως γίνεται στους άλλους απ' έξω.  Το σώμα αποσύρεται στη γή για να ξεκουραστεί λίγο και η ψυχή επανέρχεται στον ουρανό για να ξεκουραστεί λίγο.  Ξανά και ξανά θα πραγματοποιείται η συνάντηση  με εκατομμύρια μορφές το παιχνίδι θα συνεχίζεται.  Είναι ένα αιώνιο γεγονός.

Μπορεί όμως κάποιος να ταυτιστεί υπερβολικά με το σώμα.  Αυτό δημιουργεί δυστυχία.  Αν κάποιος αρχίζει να νιώθει "εγώ είμαι το σώμα", τότε η ζωή βαραίνει πολύ.  Τότε μικρά πράγματα γίνονται ενοχλήτικα, μικροί πόνοι είναι υπερβολικοί: ένα μικρό χτύπημα μόνο και ο άλλος ταράζεται και αποπροσανατολίζεται.

Χρειάζεται μια μικρή απόσταση ανάμεσα σε σένα και το σώμα σου.  Αυτή η απόσταση δημιουργείται  με το να έχεις επίγνωση του ότι "δεν είμαι το σώμα, δεν μπορεί να είμαι το σώμα.  Το αντιλαμβανόμαι, οπότε είναι αντικείμενο της συνηδειτότητάς μου και οτιδήποτε είναι αντικείμενο της συνειδητότητας μου δεν μπορεί να είναι η συνείδηση μου.  Η συνείδηση  παρακολουθεί , είναι παρατηρητής, και οτιδήποτε παρακολουθείτε είναι χωριστό.

Καθώς αυτή η εμπειρία βαθαίνει μέσα σου, οι δυστυχίες αρχίζουν να εξαφανίζονται και να εξατμίζονται.  Τότε, ο πόνος και η απόλαυση είναι σχεδόν παρόμοια, τότε η επιτυχία και η αποτυχία είναι το ίδιο, τότε η ζωή και ο θάνατος δεν είναι διαφορετικά.  Τότε το άτομο δεν έχει επιλογή, ζει σε μια αβίαστη απουσία επιλόγων. Σε αυτή την αβίαστη απουσιά επιλογών κατέρχεται ο Θεος.  Αυτό αναζητούν όλες οι θρησκείες, αυτή την αβίαστη απουσία επιλογών.  Στήν Ινδία το ονομάζουμε σαμάντι στην Ιαπωνία το ονομάζουμε σατόρι και οι Χριστιανοί μυστικιστές το έχουν ονομάσει έκσταση.

Η λέξη "έκσταση" είναι πολύ σημαντική.  Σημαίνει ότι "εξ-ίστασαι", στέκεσαι εκτός.  Το να στέκεσαι έξω από το ίδιο σου το σώμα, το να γνωρίζεις ότι είσαι ξέχωρος, αυτό είναι το νόημα της έκστασης.  Και τη στιγμή που συμβαίνει είναι μέρος και πάλι του χαμένου παράδεισου, ο παράδεισος ξανακερδίζεται .

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

Ότι δίνεις είναι πραγματικά δικό σου.

Σκεφτόμουν εάν είχα ποτέ την ελευθερία στην ζωή μου να πω πραγματικά αυτό που αισθανόμουν.  Μοιραζόμουν ποτέ τις σκέψεις μου τις ιδέες μου ή απλά περίμενα να προβάλουν οι άλλοι τις ιδέες τους για το τι είμαι εγώ, τι μπορώ να κάνω και  να βιώσω.  Μπορεί να ήταν/είναι  πιο εύκολο για μένα να προσπαθώ να ανταποκριθώ στις προσδοκίες των άλλων και να αποφύγω την σύγκρουση.  Μπορεί και να πίστευα/ω ότι κάνω και τον άλλο ευχαριστημένο και ταυτόχρονα γίνομαι και αρεστή,  με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.  Με τι κόστος όμως;;;

Τα δικά μου αυθεντικά κομμάτια που είναι;  Είχα προσδοκία για το τι θα πρέπει να με κάνει ευτυχισμένη, σταθερότητα, ασφάλεια ,αρμόνια, αποδοχή, αγάπη.  Πως όμως να ψάχνω να τα βρω όλα αυτά εκτός από εμένα όταν πρωτίστως δεν τα έχω βρει μέσα μου; Κάτι λείπει ειπα.. και ξεκίνησα.

Ακολούθησα το πάθος μου, το έκανα σπούδασα ψυχολογία, ασχολήθηκα με την πνευματικότητα και είδα καθαρά ότι ζούσα σε ένα πλαίσιο οικογενειακών κανόνων και κοινωνικών ρητρών μέσα από το οποίο δεν ήξερα πως  να ακούσω τον εαυτό μου. Μεγάλωσα ντροπαλή και φοβισμένη μήπως πω την λάθος απάντηση που δεν ταίριαζε με το τι οι άλλοι μου είπαν να κάνω, να είμαι και να σκέφτομαι. Η κοινωνική μάσκα φοριέται  την στιγμή που γεννιόμαστε και ακούμε τις πρώτες μας λέξεις.  Μαθαίνουμε να ευχαριστούμε τους άλλους, να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες τους και να αποφεύγουμε τα μοιραζόμαστε τα συναισθήματα μας, το οποίο με την σειρά του γίνεται ένας δια βίου αγώνας του «είμαι αρκετά καλή;» «γνωρίζω αρκετά;» «έχω αρκετά;».  Έχω αυτήν την ανάγκη, τον πόθο να με ακούσουν για αυτή του είμαι χωρίς όρους αλλά βρίσκω τον εαυτό μου στο μονοπάτι της αγάπης με όρους( μετρώ την αγάπη σε είδος, σε χρόνο, σε λόγο κλπ) αναζητώντας την έγκριση και αναγνώριση από τους άλλους γνωρίζοντας τελικά οτι όλα αυτά είναι μέσα μου.

Έχω δυο αγαπημένες φίλες η μία είναι συνοδοιπόρος  στο ταξίδι της πνευματικής αναζήτησης και η άλλη συνοδοιπόρος στο κομμάτι της υλικής αναζήτησης. Κάποια στιγμή πριν κάποια χρόνια είχα θυμώσει με την δεύτερη φίλη μου γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει ότι υπάρχουν και αλλά πράγματα πέρα του υλικού κόσμου και προσπαθούσα να την πείσω ότι είναι λάθος να βρίσκεται μόνο εκεί. Από την άλλη γνώριζα/ω πόσο σημαντική είναι στην ζωή μου και ήθελα να την αλλάξω αλλά να μην την χάσω κιόλας. Έτσι έβραζα στο ζουμί μου.   Προσπαθούσα να την αλλάξω για να κάνω έμενα και τον εγωισμό μου χαρούμενους!!!  εκεί έπεσε το κέρμα της συνειδητοποίησης την έκρινα για αυτό που δεν είναι και δεν την αποδεχόμουν και για άλλη μια φορά έπαιζα τον ρόλο του σωτήρα και σταμάτησα.  Οι επιλογές που κάνουμε αποτελούν γνώσεις και εμπειρίες για την πορεία της ζωής μας και ο καθένας έχει 100% την ευθύνη αυτών χωρίς παρεμβολή από άλλους( ιδίως εμένα)

Όταν είσαι αγάπη, μοιράζεσαι , διδάσκεις γίνεσαι πρότυπο για μίμηση με πάθος και περιέργεια, συμπόνια και κατανόηση.

Πώς επικοινωνούμε αυθεντικά έτσι ώστε οι άλλοι να μας ακούν και να είναι ανοιχτοί σε μας; Μπορεί να βοηθήσει να χρησιμοποιήσετε αυτές τις φράσεις:

     Παρατηρώ ότι ...
     Είσαι πρόθυμος να ...
     Είμαι περίεργος για ...
     Αισθάνομαι,… εσύ τι αισθάνεσαι;
     Είσαι ανοιχτός να ακούσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου γύρω από αυτό;
     Αυτό είναι που επιθυμώ για τη σχέση μας ... εσύ τι θέλεις;
     Είσαι πρόθυμος να ακούσεις τη δική μου άποψη, ακόμα και αν δεν είναι η ίδια με τα δικά σου;
     Είμαι απογοητευμένος ή δεν είμαι εντάξει με .... γιατί αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι ...
     Νομίζω / πιστεύω ότι ... τι νομίζεις / πιστεύεις ;
     Τι ακριβώς εννοείτε με ...


Μπορεί να θέλετε να αποφύγετε ορισμένες φράσεις που έρχονται αντιμέτωποι με την κριτική και την κρίση, καθώς μπορεί να προκαλέσει και να επηρεάσει την αμυντική ικανότητα του άλλου να είναι αυθεντικός μαζί σας:

     Θα πρέπει να ...
     Ποτέ δεν ....
    Πρέπει πάντα ...
     Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις ότι ....
     Τι έπαθες;
     Γιατί ή πώς να μην μπορείτε να δείτε ότι ...
     Είμαι τόσο απογοητευμένος που ...
     Πώς μπόρεσες ...;
     Δεν σε πιστεύω ...
     Είσαι τόσο ...

Μερικές ακόμα σκέψεις για περισυλλογή.



“My soul is from elsewhere, I'm sure of that, and I intend to end up there.”
Rumi